Miranda is een bekende van het blog immers we zien regelmatig prachtige columns van haar op het blog hier speciaal voor jullie geschreven. Dus het werd tijd om weer eens met Miranda in gesprek te gaan net als onlangs Samra om te vertellen wat er vanaf 2008 tot en met nu met Miranda is gebeurd. Aan de hand van een paar vragen kwam er eigenlijk een prachtig gesprek op gang, ik heb het hier maar bij gelaten, geen vraag antwoord spel omdat de antwoorden een prachtig verhaal zijn geworden.  We hebben het uitgebreid gehad over Het Zesde Zintuig, haar lessen eruit en de Posbankmoord (onlangs nog te zien in het RKK programma het drama van) waarbij zijn toch echt HET medium was met de juiste antwoorden. Natuurlijk ook over de groei die ze door heeft gemaakt en wat ze nu doet. Miranda is niet iemand die zelf de publiciteit zoekt maar werkt achter de schermen hard, heel hard voor jouw! En dat is een van de mooie kanten van Miranda. In haar fraaie werk zoekt ze niets op maar vindt ze toch een plek waar ze hoort in de groep van de beste mediums en sjamanen van Nederland. Hoe een deelname van een programma vele deuren deden openen opdat Miranda haar werk kan doen. Prachtig verhaal, lees maar gauw verder wat deze kanjer doet, wat ze kan maar vooral VOEL wie Miranda is!  Bijna 6 jaar geleden werd ik gevraagd om aan de casting deel te nemen voor het eerste programma van het Zesde Zintuig. Toen nog uitgezonden door de KRO.

Aanvankelijk voelde ik er niets voor om te gaan. Het is dat mijn man me overtuigde, dat het misschien wel leuk kon zijn.  Ooit was ik eerder uitgenodigd door Endemol om de eerste opname van Char bij te wonen. Precies op de dag dat Pim Fortuyn werd doodgeschoten. Precies op mijn trouwdag.  Daarna ben ik nog een keer uitgenodigd door Endemol, omdat ze een TV programma wilden gaan maken. Ook daar moest ik testen doen; o.a. in welke thermoskan zit er vloeistof van de 3 die er stonden….  De normale casting in Hilversum voor het Zesde Zintuig was wel leuk. Onverwacht kreeg ik een camera op me gericht en werd meteen een reading gevraagd door een selectie medewerkster. Ik zag trouwringen bij haar…de dag ervoor had ze haar trouwjurk uitgezocht…  Daarna werd ik uitgenodigd om naar Panama te komen in Amsterdam. Het was er propvol en iedereen had een aantal vrienden en familie leden meegenomen. Ik niet.  Bij niemand mocht ik zitten, want het was “bezet”.  Ik overwoog om rechtsomkeer te gaan. Ik had er al weinig zin in, maar met zo’n energie daar was het voor mij al helemaal klaar. Op het laatste moment zag ik een stoel vrij en wonderwel kon ik daar gaan zitten.  Ik kwam met de drie mensen in gesprek en met een daarvan bleken we in dezelfde groep te zitten. De man had zijn getrouwde jeugdliefde bij zich. Het klikte goed en zo doorliepen we een aantal rare testen.  Na die dag hielden we mail contact en zei ik tegen de man, dat ik hem samen zag met zijn jeugdliefde. Hij zei dat dat niet kon, omdat ze getrouwd was. Een paar manden later kreeg ik bericht, dat haar man zelfmoord had gepleegd. Dit jaar zijn de twee getrouwd….  Opvallend was, dat de personen die tijdens die dag steeds een intervieuw kregen met een camera opname erbij, ook degene waren die later in het programma zaten.  Ik werd niet uitgekozen en was helemaal klaar met die domme testen. Ik zei nog tegen mijn man, als ze me voor TV willen moeten ze me komen halen.  Het jaar later werd ik weer gevraagd. Nu door TV Holland. Ik heb meteen gezegd, dat ik er niet aan mee wilde werken.  Telefonisch probeerde de medewerkster mij te overtuigen om toch te komen, aangezien ze mij al hadden geselecteerd. De normale selectie dag zou op 7 december staan. Meteen zei ik, dat ik al diverse tests het jaar ervoor had gedaan die ik ook nog eens idioot vond en dat ik onder geen beding weer daaraan zou meewerken.  Je moet niet vergeten. Een uitnodiging klinkt leuk. Het kost je een dag en de onkosten worden ook niet betaald.  Mijn man en oudste zoon keken me ‘s avonds verbaasd aan dat ik niet mee wilde doen. Beide probeerden me te overtuigen om toch deel te nemen.  Saillant detail…..beide zijn chemici…..en als er een al niet in een God of geest geloofde was het mijn Kroatische man wel.  Mijn zoon zei; mam….je bent er klaar voor. Je bent weerbaar genoeg. Vond ik eigenlijk wel een mooie opmerking.  Dus toog ik op 7 december naar Hilversum. Verschillende mensen waren er en Richard Krebber met zijn Poolse assistente nam wel degelijk testen af.  Ik moest binnen komen en hij liet me een doosje zien. Of ik kon zien wat er in dat doosje zat. Ik weigerde er aan mee te werken. Zei hem, dat ik zo niet werk. Daarna moesten we een envelop met een nummer erop pakken en vertellen wat er op de foto stond die daarin zat.  Wederom had ik meteen zoiets. Daar werk ik niet aan mee. Ik was immers als heldervoelende aan het werk en niet om door enveloppen te kijken. Echter hoorde ik mijn (overleden) moeder ineens zeggen, dat ik me wel moest gaan concentreren.  Ik pakte er een en begon tot mijn verbazing dingen te zien. Heel vreemd, want ik was dit niet gewend. Bepaalde dingen zag ik waaronder een huisje en steeds meer kwam de deur vergroot naar me toe. Ik zag tot in detail de nerf van het hout, de oude deurpost, etc. Ik dacht nog. Wat moet ik hier nu mee?  Later moesten we nog een keer bij elkaar komen en zag ik de bijna oorspronkelijke groep mede collega’s. Daar werd door een medewerker van TV Holland gezegd, dat er een persoon was die alles feilloos had. Ik dacht nog; wow…dat je dat zomaar kan. Die gaat vast winnen.  Hij vervolgde, dat er een persoon was die de deur zelfs volledig gedetailleerd had omschreven. Daar was hij het meest van onder de indruk. Dat verbaasde me eerlijk gezegd, want ik verwachtte dat ze het totaal plaatje beter zouden vinden.  We kregen in de loop van de tijd een indeling wanneer en met welke collega’s we opname dagen zouden hebben.  Ik werd in die tijd behoorlijk ziek aan mijn luchtwegen en met geen mogelijkheid kon ik mezelf op de been krijgen. Na een maand volledig in de zware lappenmand te hebben gezeten, belde ik TV Holland en zei dat ik er van af moest zien of moest ruilen met een ander in verband met mijn gezondheid.  Gelukkig was er een vriendelijke jonge collega die daarin meestemde. Saillant detail….zonder deze omstandigheden had ik nooit in de opnames van de Posbankmoord gezeten….  Wat me opviel, was dat bepaalde mensen erg graag op de voorgrond wilde treden. Mensen waarvan je niet zou verwachten, er een extra laag make-up op wilden en vooral hun insteek. Op TV komen. Bekend worden.  Op mijn reactie, dat ik aan TV Holland had doorgegeven alleen de eerste sessie mee te willen doen werd vol ongeloof naar mij gekeken.  Ik had daar mijn redenen voor. Ik had van het begin al de instelling, dat iedereen ziet op zijn/haar manier en daardoor niet perse beter hoeft te zijn dan de ander en ik had een vervelende puber thuis. Kortom, mooi zat als je bedenkt dat alles bij elkaar plus de finale, het toch 6 dagen geweest zijn waarvoor je niets betaald krijgt. Behalve de opname dagen….0,19 ct per gereden km of mijn treinkaartje naar de Posbank…  Ik had eerst de reading in Amsterdam. De telefoon stond op tafel en ik begon te vertellen hoe de vrouw er aan de lijn uitzag. Dat ze modellling en covering deed. Hoe oud ze was. Dat ze naast coniferen stond. Ik zag kleding rekken en een passpiegel. Ook nog veel persoonlijke details en dat haar moede een contract aan het tekenen was.  Het bleek Do te zijn en ze zei me nog; Je bent best eng….je weet veel persoonlijke details te vertellen. Do deed modelling en covering voor Hunkemuller en was in de Efteling met de passpiegel, staand naast coniferen met allerlei soorten jurken.  Bij weggaan werd ik bij Beau van Erven Dorens geroepen. Hoe ik dit allemaal zo had kunnen zien zonder voor informatie.  Dan te bedenken, dat ik een volledig “gaar’” hoofd had, omdat we uren in een rokerig restaurant op onze beurt hadden moeten wachten.  De volgende opname was met krijsende baby’s….met Derek Oglive.  De vraag was; wat kan je zien en voelen bij de moeder en haar baby. Op de bank zat de moeder en tegenover mij zaten baby’s. Ik richt me altijd op de energie waarop ik moet afstemmen en ga dan met mijn ogen dicht. Later wist ik niet eens of er nu 3 of 4 baby’s hadden gezeten.  Ik begon te vertellen wat ik zag. Gaf de knuffel giraffe weer terug, want ik werk ook niet met voorwerpen.  Daarna vroeg Derek of ik EVENTUEEL kon zien welke baby bij de moeder hoorde. Dat is dus iets waar ik nooit aan mee wil werken. Dat zogenaamde bewijzen wat/wie hoort bij wie. Daar is het paranormale niet voor bedoeld. Hij zei ook, dat het niet echt ter zake doende was. Ik wees er maar een aan zonder te “zien “.  Na afloop moest ik tegen de camera zeggen dat ik gek was geworden van het gekrijs. Dat klopte niet, want ondanks mijn twee hoorapparaten kan ik me daar gewoon heel goed voor af sluiten.  Hier leerde ik meteen…er worden woorden in mijn mond gelegd die niet van mij zijn.  Ik zat beneden en toen kwam Derek naar me toe. Het liet de hele crew wachten om aan mij te vragen hoe ik dat zo kon zien. “Je zat met gesloten ogen en je wist niet eens welke baby bij de moeder hoorde!”  Grappig als je dan later ziet hoe de boel is gemonteerd…  De volgende opname was de Posbank.  Ik zei nog thuis; jongens morgen is mijn laatste opname dag en dan kunnen we rustig op wintersport gaan.  Mijn wekker stond om 5.50 uur om met de trein naar Duiven te gaan. Geen idee waar het lag. Ik had natuurlijk een wagon die was omgevallen en dus een aardige vertraging. Nu begrijp ik de frustratie’s van de vele treinreizigers. Een wagon om en meteen 1 1/2 uur te laat met overstappen etc.  De producente van TV Holland kwam me ophalen van het kleine station en bracht me ergens naar een in de bossen verscholen hotel/restaurant.  Om en om werden we opgehaald. Voor het hotel ging er een donkere doek op onze ogen.  Tijdens de rit zag ik een fietser en voelde dat iemand om het leven werd gebracht. Dit vertelde ik ook aan de chauffeur die er niets op antwoordde. Ik wist helemaal niet waar ik was en wat de vraag zou zijn. Vooraf waren we ook niet geinformeerd wat we zouden kunnen verwachten.  Uiteindelijk stopte de auto en haalde Beau het doek van mijn ogen af. Het was erg koud. Zo rond de -9. Een grote soort zak waar de jas van een slachtoffer in zat wilde ze me geven, maar zowel dat als de portemonne en horloge wilde ik niet aannemen. De foto in de envelop was verplicht, terwijl ik die ook niet wilde.  Ik zag weer de fietser die later een getuige bleek te zijn. Zag dat het slachtoffer werd aangevallen door twee mannen en zag ook de plek waar het was gebeurd. Met een bezem werden de plek schoon geveegd. Voor mij symbolisch, dat de sporen waren gewist en het slachtoffer daar niet is gevonden.  Ik omschreef het uiterlijk van de twee mannen, vooral de gezichten had ik duidelijk gezien. Ik zag bloed op het lichaam van het slachtoffer en ook dat hij erg veel pijn had geleden. Ik kreeg van het geheel kippenvel.  Ik zag dat zijn auto was doorzocht en zag uiteindelijk een klein plastic zakje.  Toen zag ik een naakt lichaam. Ik kreeg er van boven de uitleg alleen niet bij. Waarom een “naakt “lichaam? Ik vroeg naar boven heeft het iets met een homo te maken, maar kreeg meteen een nee erop. Later begreep ik de symboliek. Naakt stond voor zonder kleren. Hij was verbrand teruggevonden.  Daarna zag ik een groot wit vrijstaand huis en begon de details van het huis te omschrijven. Ook de omgeving waar het huis stond. De broer van Alex Wiegmink was erbij komen staan en zei, dat zijn broer bij zo’n huis net zijn laatste schilderklus had afgerond. Hij begon steeds meer vragen te stellen en ik beleef maar zien en de camera’s stonden nog steeds aan…..  Vervolgens zag ik dat de twee mannen Alex eerder in de gaten hadden gehouden en hem hebben gevolgd naar de Posbank. Ook zag ik 3 tot 4 blokken die gekoppeld waren aan 1 groot blok.  Beau vroeg me wat betekent dit? Symbolisch stond dit voor mij, dat meerdere van dit soort gebeurtenissen gaande waren maar….en Beau vulde me goed aan…geleid door 1 grote man ofwel organisatie.  De broer wilde doorgaan met vragen stellen, maar werd door de crew afgekapt.  Na afloop moest ik een opname maken als afsluiting. Ik zei precies wat ik thuis had gezegd; dat ik nu lekker ontspannen op wintersport kon gaan. Dat wilden ze niet horen. Er werd weer iets in mijn mond gelegd, maar ik liet mij niet overhalen hun tekst uit te spreken.  Ik wist dat ik zou afvallen, ondanks het geziene.  Later dronken we op de Posbank in het restaurant wat met collega’s en de producente. Ieder vertelde wat die ongeveer had gezien. De een had de slag om Arnhem gezien. De ander weer wat anders.  Om 19.45 uur was ik thuis……een lunch was het enige wat ik binnen had gekregen van TV Holland.  De uitzending zelf vergeet ik nooit meer.  Aangezien ik nog haarscherp wist wat ik had gezien, viel ik van mijn stoel van verbazing toen ik de uitzending zag.  Werkelijk van alles was weggelaten of verknipt. Ik werd er zo misselijk van, dat ik zelfs heb moeten overgeven. Het heeft een half jaar geduurd voordat ik de uitzending nog een keer wilde bekijken….  De dag erna heb ik TV Holland gebeld en ze gezegd, dat ik erg boos op ze was hoe ze de uitzending hadden gemonteerd. Je maakt een programma om te laten zien, dat het Zesde Zintuig bestaat en vervolgens knip en plak je hoe het jou uitkomt??  Dan is de geloofwaardigheid van zo’n programma wel erg ver te zoeken.  Zeker ook omdat ik wist dat collega’s meerdere keren mochten gokken wie bijvoorbeeld de baby was van de moeder…  Ik gaf meteen aan, dat ze niet hoefden te rekenen dat ik op de finale dag aanwezig zou zijn. Ze bleken dan een probleem te hebben. Ja dat wist ik al, want toen een collega me afzette met haar auto, zei ik haar; ik zie ons op een rij staan. Zo ging dat ook met de finale later…  Op mijn vraag aan TV Holland waarom is alles weggelaten zei ze; Dan had Nicoliene nooit doorgekund…..Zij werd uiteindelijk nummer 2 van de serie.  De week erop werd ik door een collega gebeld, dat ik in de uitzending van RTL Boulevard zat.  Daarna werd ik gebeld door TV Holland, dat RTL Boulevard met de broer van Alex Wiegmink en een camera met mij naar de Posbank wilde gaan. Het werd mij verboden om maar 1 woord met ze te wisselen.  Ik volgde de rest van de afleveringen niet echt meer. De finale heb ik bijgewoond, omdat een vriendin me zei; Als je ergens aan begint maak je het ook af al bevalt het je niet. Ook omdat ik natuurlijk ook zelf had aangegeven, niet verder te willen na de eerste sessie. Dus sja…blijkbaar moest dat dan met knip en plakwerk gebeuren.  Daarna kwam er steeds wel iemand terug op de Posbankmoord. Iedereen wilde van alles weten en vooral waarom is alles zogenaamd uitgesproken NADAT de opname’s waren gestopt, terwijl dat gewoon tijdens de opname was gezegd.  Ik mocht vanwege mijn contract niks zeggen.  Het verbaasde me ook allemaal. Al die collega’s die met al hun capriolen. Sommige met hysterisch gedrag de aandacht hadden geprobeerd te trekken. Steeds weer kamen ze bij mij. Ik, die weigerde mijn eyeliner af te doen, de dikke laag make-up erop te laten smeren. Ik wilde mezelf blijven en geen attractie.  Daardoor kennen velen me niet, omdat ik onopvallend bleef.  Daarom is het een vreemde draai van de kosmos om me eerst zo ziek te maken, dat ik mijn opname serie moest wisselen en dan de vele belangstelling om juist die moordzaak.  Al met al had ik het Zesde Zintuig niet willen missen. Het is toch een bijzondere ervaring geweest.  Leerde me de keer, dat ik bij Char was, dat ik zeker niet slecht was met mijn werk.  Door het Zesde Zintuig durfde ik eindelijk tegen anderen te zeggen, dat ik helderziende ben en niet zoals daarvoor wat ik zei; natuurgeneeskundige…  Zelfacceptatie….ook door mijn gezin en omgeving. Alsof je eindelijk serieus werd genomen en mezelf serieus nam.  Met Beau van Erven Dorens had ik een hele goede klik. Hij grapte vaak over een bepaald geluid, wat zijn Franse familie kant ook altijd maken. Ik was me daar niet eens bewust van.  Op 1 collega na heb ik met niemand meer contact. Ik weet dat er sommigen waren die meteen hun consult prijzen heel hoog maakten. Dat begrijp ik nog steeds niet. Ik vind juist dat er toegankelijkheid moet kunnen zijn om een helderziende te kunnen bezoeken.  Dat het Zesde Zintuig een verder impact op mijn leven zou hebben, had ik vooraf niet gezien.  Op een dag las ik in de Telegraaf Haaglanden over een lijk in een auto die ze hadden gevonden in de vijver van Madestein. Dat is niet ver van mijn woning. Mijn jongste zoon vroeg me wat kan je erbij zien. Dit was de eerste keer dat hij dit zomaar aan mij vroeg. Ik hoorde ineens; ripdeal.  Ik vertelde het hem en hij zei waarom ga je niet naar de politie daarmee. Ja en dan. Die zien zo’n helderziende aankomen.  Twee dagen later zag ik in de krant staan, dat de politie de zaak ging sluiten. Gezien het “gehoorde” heb ik toen de Telegraaf een mail gestuurd, dat ik “ripdeal ” had “gehoord”. Verder niets erbij vermeld en ook niets over mijn achtergrond.  Ik wilde, dat de politie verder met het onderzoek zou gaan voor de nabestaanden.  Dezelfde dag werd ik meerdere keren gebeld door een journaliste met de vraag om met een cameraman naar Madestein te gaan.  Daar had ik dit niet voor doorgegeven. Ze bleef echter vasthoudend en uiteindelijk stemde ik in, dat ze in de namiddag bij mij thuis wat vragen kon komen stellen.  Uiteindelijk stond ze voor de deur en was toch wel de vraag of ik toch beter mee kon gaan naar de plaats om meer details te kunnen zien. Wederom aardig koud stond ik daar bij die vijver.  De dag erna een heel artikel in de Telegraaf met vermelding van het Zesde Zintuig erbij….  Vorig jaar oktober keek ik op mijn Blackberry en zag een uitnodiging voor TMF. Wat moesten die met mij? Naar mijn idee wat het een jongeren programma.  Ik werd uitgenodigd om live in de uitzending te komen de dag erna. De jongeren hadden aan kunnen geven waar de uitzending over moest gaan en ze hadden allemaal “het verkrijgen van innerlijke kracht ” aangeklikt. Daarom was de presentatrice gaan zoeken en bij mij uitgekomen.  Mijn kinderen hadden zoiets. Nee he, ma op een jongeren zender…..  Op mijn reis er naar toe, werd ik gebeld dat het item was veranderd. Door het overlijden van Antonie Kamerling wilde ze het over leven na de dood hebben. Bij de visagie werd mij gevraagd; je zou dus dadelijk met Antonie contact kunnen maken?  Ik zei dat ik dat niet gepast vond voor de nabestaanden.  Tijdens de live uitzending werd de vraag wel gesteld….. Gelukkig geven ze van boven alleen maar door wat op zo’n moment gezegd mag worden.  Ook was er een niet vooraf aangegeven live consult via de telefoon.  Later bedacht ik me. Niet veel collega’s zullen het aandurven om live te gaan. Als sjamaan denk ik niet. Ik volg mij geleide gevoel.  Ook in de uitzending werd steeds het Zesde Zintuig genoemd.  In de tussentijd had ik eindelijk eens een mooie betaalbare website laten maken en tot mijn verbazing sprak alles wat erop stond veel mensen aan.  De radio uitzending die was gemaakt in 2008. Ik had zoiets. Waar moeten we het 2 uur over hebben. Wie ben ik. Wat is er zo interessant? En toch beluisterden veel mensen de opname. Kreeg ik ook hele leuke reactie’s van mensen die me al langer kennen.  Grappig detail is dat de uitzending van de radio opname precies de dag voor de uitzending van het Zesde Zintuig was. Hoeveel toeval kan toeval zijn.  Op de dag van het ovelijden van mijn dierbare moeder werd ik paranormaal. De jaren die erop volgden, kwamen er steeds meer gaven bij.  Jaren die ik heb ervaren van berg op en af. Voelde ik me beroerd, had ik daarna weer een gave erbij.  Ik was inmiddels sterk ontwikkelt als heldervoelende/ziende/horende, paragnoste en werkte altijd met natuurgeneeskunde, resonantie therapie, homeopathie en om de psyche in balans te brengen met vele soorten bloesem therapie. Dat laatste was altijd mijn fascinatie. Het heeft me in de loop van de jaren dan ook heel erg veel geld gekost om al die combinatie’s te maken van verschillende soorten bloesems voor verschillende pyschische klachten.  In oktober 2009 kreeg ik de Mexicaanse griep met een zware longontsteking. De antibiotica sloeg niet aan. Ik voelde me wegglijden. Gezien het feit, dat ze hier altijd er van uit gaan thuis, dat ik zelf wel weet wat er aan de hand is en moet innemen. Zei ik, dat dit niet goed ging. Dat als het verder ging ze me naar het ziekenhuis moesten gaan brengen. Ik heb de dood heel dichtbij gevoeld…  Gelukkig draaide er iets leek het wel in de komsos en knapte ik langzaam op. Een aantal weken ben ik zwaar ziek geweest en volkomen uit de roulatie.  Niets voor mij, want ik ben grootgebracht met de instelling, dat je altijd doorgaat. Ondanks pijn of griep of wat dan ook. Net wat iemand ooit zei; I never quit.  Door de Mexicaanse griep waren wederom mijn longen aan het tegenwerken. Een chronische bronchitis werd het resultaat.  Als sjamaan en moeder was ik gewend altijd en en en te doen. Ook altijd bezig te zijn met en voor anderen.  Mankeerde iemand iets waar ik niets voor had, dan ging ik net zo lang zoeken, totdat ik het wel had. Eigenlijk ben ik altijd over mijn eigen grenzen gegaan.  De griep en de bronchitis hebben me de noodzakelijke grens aangegeven.  Door de gedwongen rust, kreeg ik de beelden van mijn verleden te zien. Herbeleefde zelfs een hoeveelheid en kwam helaas de door mij altijd zo zorgvuldig opgebouwde muur naar beneden.  Ik werd gedwongen om mezelf nu eens onder de loep te nemen en met bloesems mijn verleden zien kwijt te raken. Zonder ooit nog die muur nodig te hebben.  Mijn moeder zei me toen ik jong was; Ik zou willen dat ik jou was. Je bent altijd zo zelfverzekerd. Je weet precies wat je wilt.  Ik zei haar dat ze blijkbaar niet wist dat achter die muur een vat vol emotie’s zat. Ik ben natuurlijk ook niet voor niets schorpioen als sterrenteken…  Jaren heb ik op de Haagse beurzen gezeten, maar ik voelde me er nooit op mijn plek. Ik kon alleen nooit begrijpen waarom niet.  Nu voelde ik steeds meer mijn sjamaanse gave sterker worden. Nu begreep ik dat de beurzen niet mijn plek waren.  Niet omdat ik beter zou zijn dan mijn collega’s, maar anders. Wat ik had ervaren bij het Zesde Zintuig, het anders zijn. Kwam nu heel sterk naar boven.  Mijn man zei me al lange tijd, dat ik een cursus moest gaan aanbieden. Ik kon me niet vinden om een cursus intuitieve ontwikkeling aan te gaan bieden op basis van foto’s wrijven en een bloem meenemen.  Zo werk ik zelf niet en zou dan een farce zijn.  Ineens kwam daar de workshop sjamanisme. Met de insteek om te gaan leren leven vanuit intuitie. Het ratio uit te gaan schakelen. Echter geheel gebaseerd op sjamanistische wijze.  Langzaam aan melden de eerste mensen zich om de workshop te gaan volgen.  Ik merkte dat mijn gave steeds sterker werd en de vraag om de workshop te gaan volgen werd zelfs meer dan een normale reading.  Dit jaar deed columniste Mabel van den Dungen een workshop sessie bij mij waarover ze schreef in de Sante.  Nu kwam blijkbaar de workshop bij een groot publiek onder ogen.  In korte tijd veranderde mijn workshop in diepere sjamaanse sessie’s. Mensen gingen zelf vragen. Wat zou beter zijn voor mij. Een reading of een workshop?  Ik had zoiets, dat zijn toch twee verschillende consults. Je ziet dat de kosmos me door de mensen zelf attendeerden wat de impact van de sessie’s zijn. Dat de insteek kosmisch was veranderd.  Nu gaan de workshop sessie’s sjamanisme om te komen bij jezelf. In jezelf. Volkomen geaard vanuit een hoger bewustzijnsniveau los komen van al zonder jezelf kwijt te raken.  In de afgelopen maanden is mijn gave hierin nog sterker geworden. Door puur de energie te sturen, kan ik iemand in heel korte tjd volledig in een ander bewustzijnsniveau krijgen waar je ook niet meer uit gaat. Terug naar het verleden is passee. Je kan het nog wel zien, maar het raakt je niet meer.  Ik krijg de symbolische beelden door waar een mens in terecht is gekomen door omstandigheden in het leven. Wat het heeft gedaan met je lichaam en geest.  Vele kwalen zijn daardoor als het ware gaan “vastplakken” in het lichaam. Als ik mensen nu energetisch behandel, is er een verandering gaande in hun organen.  Iemand bijvoorbeeld die is begonnen met de menopauze, krijgt de hormonale balans weer terug met de menstruatie.  Door bepaalde handelingen herstel ik de energetische energie van de persoon. Daardoor gaan dingen veranderen in je leven. Door te komen bij je kern, bij je 6e chakra. Kom je waar je moet zijn. In en bij jezelf. Leven geleidt door de kosmos.  Gebeurtenissen die normaal een enorme impact op je zouden hebben, je verschrikkelijk nerveus konden maken, het piekeren. Je zal weten als er wat aan de hand is. Je zal handelen en het meteen weer loslaten.  Ik maak diverse sessie’s mee. Echter sommige zijn zo heftig. Die hebben ook op mij een diepe impact.  Normaal zou ik er soms later over praten met mijn vader Sjamaan Aad. We begrijpen elkaar, omdat we dezelfde taal spreken.  Ik begon bepaalde sessie’s op te schrijven. Ik ben dan ook lichtelijk in trance. Later bij herlezen, besefte ik dat ik steeds afsloot met een soort boodschap.  Mooi hoe de kosmos me wederom hier in leidt.  Mijn moeder zei me vroeger dat ik moest gaan schrijven. Ik schreef namelijk op school een schrift vol als opstel. Dagboeken vol. Gedichten waarvan er een paar toen in de Flair, Viva en Libelle zijn geplaatst.  Ze zei me ook te gaan werken met natuurgeneeskunde.  Nu kan ik beide combineren in een…  Als ik mijn columns vergelijk met een normale reading column van een collega, is bij mij de symboliek steeds sterk aanwezig.  Sjamanisme is voor mij een levenstijl. Het loslaten van al. Symbolisch dingen zien en de bekenissen doorkrijgen van boven.  Nooit twijfel hebben door de altijd sterk aanwezige kracht van de geesten. Zij zijn immers degene die de informatie doorgeven. Ik ben alleen een ontvanger en doorgever.  Het sjamanisme kijkt naar de totaliteit van het leven en zoekt de natuurlijke harmonie tussen de gebieden die normaal verdeeld zijn in medische, psychologische en sociale aspecten.  Op al deze gebieden heeft het sjamanisme een andere kijk en voegt ze bovendien samen tot een delicaat geheel waarvan de harmonie of het evenwicht van wezenlijk belang is voor ons leven en vooral de kwaliteit daarvan.  Ik vind de sjamaanse workshop sessie’s vele malen leuker dan de readings die ik daarvoor heb gedaan, omdat ik de mens in zijn/haar eigen innerlijke kracht zie komen.  Daardoor wordt een persoon niet meer afhankelijk van een ander en belast door het verleden. Door te breken met oude patronen die we onszelf hebben aangedaan…de grootste vijand van de mens ben jezelf….kom je los van al naar een “verschoonde” toekomst.  Iemand zei me laatst. Krijg niet soms rare mensen in je praktijk. Nee….mensen die mijn website lezen weten, dat alles wat daar staat, mij ademt.  We spreken dezelfde taal ondanks dat we elkaar nog nooit hebben ontmoet. Iedereen begrijpt de door mij uitgesproken symboliek.  Mooi voor mij prive is, dat mijn gezin nu begrijpt waar ik mee bezig ben. Ik denk, dat dat het mooie is van de columns.  Wat het Zesde Zintuig niet naar voren liet komen, komt hier wel naar buiten.  Mensen lezen, “zien” en “ervaren” zo’n column.  Een nieuwbrief heb ik niet. Zal eigenlijk niet weten wat ik erin zou moeten zetten. Komt waarschijnlijk ook, omdat ik een nieuwsbrief zou moeten bedenken en denken doe ik nooit meer.  Lijkt een beetje hersenloos, maar het voelt ideaal. Ik laat me altijd volkomen leiden door de kosmos.  Zou er eens iets zijn, dan komt mijn moeder door die mij de juiste aanwijzingen geeft.  Mooi ook is hoe het Sibersich sjamanisme sterk bij ons overerft.  Mijn vader, sjamaan Aad. We begonnen onze praktijk jaren geleden. Hij als sjamaan en ik als natuurgeneeskundige.  Na het overlijden van mijn moeder is hij gestopt. Is later de weg naar zichzelf weer gaan zoeken en heeft zijn sjamaanse levenspad weer hervonden.  Nu hebben we allebei zelfstandig een praktijk. Alleen doet hij meer sjamaanse massage healings en zijn bij mij de sjamaanse workshop sessie’s centraal.  Mijn jongste zoon is ook sjamaan. Hij is al heel sterk ontwikkelt en kan precies wat ik kan met de sessie’s geven. Wie weet, dat we samen een praktijk in de toekomst gaan vormen.  Ik hoorde, dat binnenkort het Zesde Zintuig weer begint.  Ik zou veel liever een programma zien, waar de mens in centraal staat. Niet het theater er omheen.  De opzet is als beginsel niet slecht, maar competitie is niet iets wat bij het paranormale hoort.  Ik zeg altijd; als je zuiver bezig bent, kan je zuiver zien.  Gebruik de gave om een programma te maken waar je gezinnen, kinderen kan invoelen en begeleiden. Daar waar de GGZ de buitenkant nodig heeft door te observeren en te diagnoticeren. Kan een paranormaal persoon meteen in de mens en problematiek gaan en het inzicht aanreiken.  De tijd is veranderd. Mensen willen komen bij zichzelf. Willen rust hebben in zichzelf.  Zijn tot de conclusie gekomen, dat ze een leven zijn geleefd.  Daar willen ze verandering in hebben, alleen hoe weten ze niet.  Daar ligt een gebied open om dit via TV te doen.  Een ding heb ik geleerd de afgelopen jaren. Een stukje toekomst zien is fijn en mooi meegenomen.  Het is echter een zegen om verlost van al te kunnen leven met loslaten van al en toch te kunnen zijn wie je bent….


 

0
0
0
s2smodern